Dag 7 - van Bryce naar Zion

Maandag 11 juli.
Jin en Karin melden zich om 8 uur bij "Ruby's Horseback Adventures". We gaan paardrijden in Bryce. Al snel verzamelt zich een heel gezelschap van volwassenen en kinderen. We krijgen allemaal een naam van een paard en als we geroepen worden steigen we op het ons toebedeelde beest. Jin rijdt op Andy en zit trots als een pauw op haar roodbruine paard. Karin zit op een wit paard genaamd Zero. (waarschijnlijk gerelateerd aan de ervaring). In een rij achter elkaar gaan we het bos in van het Nationaal Park. Het weer is prima, wel bewolkt, maar daardoor zeer aangenaam van temperatuur. Anderhalf uur lang trekken we door het bos en langs de rim van de Canyon. Het paard van Karin is zeer eigenwijs. Het besluit bijvoorbeeld net die grasjes te eten die aan de uiterste rand van de rim groeien, erg fijn. Jin geniet, vooral ook omdat de begeleiders op echte cowboys lijken en er ook twee honden meelopen.
Als we terugkomen vindt Karin het prima, Jin vindt het veel te vroeg en laat zich ook als laatste van het paard halen. We krijgen een foto mee als herinnering. Maaike en Peter komen ons afhalen en Peter merkt fijntjes op dat de foto van Jin in een lijstje kan en die van Karin in de "lachdoos".

Alle bagage is door de twee achterblijvers al in de auto gedaan, dus we kunnen gelijk weer op weg. Vandaag is het eindpunt Springdale bij Zion NP. Daar kunnen we vrij snel naar toe, maar we besluiten een omweg te nemen door het Dixie National Forrest. We rijden achtereenvolgens langs Lake Panquitch, het Ceder Breaks NM (waar hier en daar nog sneeuw ligt), Lake Navajo en Duck Creek.
Zodra we weer op de 89 south rijden, vinden we een mooie picknickplaats en eten we lekker zelfgemaakte broodjes gezond.

Naar Zion is nog maar een klein stukje. We rijden het park binnen via de oostelijke ingang. Eén van eerste opvallende punten die we zien, is Checkerboard Mesa. Een enorme rots met een uitgesleten patroon van vierkanten. Even later ziet Jin bokjes op de rotsen staan. Dit zijn bighorn sheep, een heel grappig gezicht zo op die rimpelige rotsen.
Vlak voor de tunnel parkeren we de auto en gaan we de Canyon Overlook Trail lopen. Een klim en klauter wandelpad langs smalle richels, dat eindigt op een klein plateau waar je een uitzicht hebt op Zion Canyon. Een hele leuke, avontuurlijke trail.
Het is nu nog maar een klein stukje naar Springdale, een plaatsje net buiten het park. We checken in in de Desert Pearl Inn, ons hotel voor de komende twee nachten. Een tip van velen van het AA-forum en helemaal terecht. Wat een geweldig hotel.

Het bestaat uit enkele gebouwen van twee verdiepingen, met fantastische ruime, sfeervolle kamers. Compleet met een keukentje, een zitje, tafel en een terras of balkon met dekchairs. Wij zitten op de bovenverdieping met een heerlijk ruim balkon. In de tuin ligt een prachtig zwembad, waar de meiden binnen no time in liggen. Karin gooit een was in de guest laundry en zichzelf ook in het zwembad en Peter strekt zich na een snelle duik in het zwembad, lekker met een biertje uit op het balkon.
Voor we het weten is het al 7 uur en we wandelen door Springdale naar Cafe Oscar, waar we heerlijk eten. We zitten daar lekker buiten op het terras en als het gaat regenen krijgen we een grote parasol (nu dus paraplu), zodat we buiten kunnen blijven.
Terug in het hotel installeren de meisjes zich met hun ds op de lekkere bank.

We zetten koffie en Karin en Peter genieten in hun dekchairs op het balkon van het uitzicht.

De temperatuur blijft heel aangenaam, de krekels laten van zich horen en we zien het langzaam donker worden. Als om 10 uur Maaike en Jin ingestopt worden, slapen ze weer binnen een minuut. Peter pakt z'n puzzelboekje en Karin rammelt dit verslag op de iPad. We houden het hier wel uit, dat is duidelijk.




- Posted using BlogPress from my iPad