Dag 15 - Yosemite 2

Dinsdag 19 juli.

Het is stiekem toch koud geworden 's nachts. Alle dames hebben een vest aangedaan onder de dekens, Peter heeft nergens last van. De meisjes blijven 's morgens lekker onder dekens ds'en terwijl Karin koffie, brood en beleg haalt voor het ontbijt.

En wat voor een uitzicht heb je als je de tent uitkomt. Kijk maar eens.

We eten lekker onze boterhammetjes op voor de tent in het gezellige ochtendzonnetje.
Omdat er eindelijk weer foto's op het blog gezet kunnen worden, gaat Karin met de iPad op de veranda van de guestlounge zitten. (tussen zeker twintig anderen met laptops). Peter koopt met de meiden wandelstokken voor allebei, dat wilden ze zo graag. Trots komen ze er mee aan, ze hebben ook allebei een plaatje van Yosemite gekregen om erop te spijkeren. Er worden stenen gezocht om mee te timmeren.
We gaan op weg met de bus naar Happy Isles, halte 16, waar de Mist trail begint.

Een pittige wandeling naar de Vernal Falls en Nevada Falls, bijna de gehele tijd omhoog, soms steil. Jin vindt het te zwaar, ze is echt moe. Peter gaat daarom met haar naar beneden om bij de rivier te zitten. Maaike en Karin gaan door. We komen eerst bij de brug over de woest kolkende rivier.

We kunnen daar onze flessen met fris water vullen bij een speciale tap. Het pad wordt nog steiler en is steeds oneffener. Op een gegeven moment wordt het geraas dat je in de verte hoort, steeds luider. Het pad is ook nat en we lopen door een dunne wolk van kleine waterdruppels (the mist). Door de bomen heen zien we Vernal Falls, gigantisch groot en heftig. Het pad is veranderd in een oneffen trap met grote en kleine treden. Je moet goed kijken waar je loopt, het is soms spekglad. En we zijn niet de enigen, dit is een populaire wandeling.

We lopen uiteindelijk tot halverwege de waterval. Je kunt helemaal naar boven en dan nog naar Nevada Falls, maar Maaike wordt ook moe en we moeten nog terug naar beneden, ook nog een klus. Later horen we dat, ongeveer een uurtje nadat wij bij de waterval stonden, drie jongens naar beneden zijn gestort. Ze dachten de rivier over te kunnen steken.
Dalen is voor de benen nog zwaarder dan stijgen lijkt wel. Het eerste stuk is trouwens best link, het is glad en steil. Daarna belast het pad je benen behoorlijk. Onze kuiten en knieën hebben het zwaar. We moeten soms uitrusten om wat te drinken.

Als we beneden komen zitten Peter en Jin nog heerlijk bij de rivier. Jin heeft lekker kunnen spelen langs de kant, vaak hangend in het water.

We pakken de bus weer terug naar Curry Village en lunchen met eigen gemaakte boterhammen en koele melk. Peter prutst de plaatjes op de stokken en de meisjes lezen lekker even.

We trekken onze zwemkleding aan en gaan zwemmen in het mooie zwembad van Curry Village. Handdoeken krijgen we bij de ingang. Het is een lekker zwembad met een ondiep en diep stuk, waar je echt kan duiken en zwemmen. En om je heen, waar je ook kijkt die prachtige omgeving.

Na de verfrissing trekken we de wandelschoenen weer aan en gaan we met de bus naar halte 17, de trail naar Mirror Lake. In 1997 hebben we hier ook al eens gelopen en waren we erg onder de indruk van de omgeving. Dat valt nu een beetje tegen. Het meer is behoorlijk kleiner geworden en nu lopen en plonsen er overal mensen in. Weinig spiegeling dus. We treffen als we doorlopen, nog wel een kleinere poel aan die strak en spiegelend tussen de bomen ligt en een beetje doet denken aan dat grotere meer van toen.

We lopen terug naar de bus om naar Yosemite Lodge te rijden en bij het Foodcourt een hapje te eten. Dan begint een beetje de bus-ellende van de avond. We moeten naar halte 8, maar de buschauffeur gooit ons bij halte 2 eruit, haar dienst zit er op. Heel lang moeten we wachten op een volgende bus en het is al half 8 als we bij de Lodge aankomen. Gelukkig smaken de hamburgers en de patatjes prima. We willen weer met de bus terug van halte 8 naar halte 14 (bij onze tent). Ruim een half uur wachten en dan verschijnt een bus. Helaas die gooit ook al z'n passagiers eruit en rijdt leeg verder. Na tien minuten doet een volgende bus hetzelfde. Inmiddels staat er een behoorlijke menigte bij de halte. Als uiteindelijk een derde bus verschijnt, stopt deze gelukkig voor ons neus en kunnen we instappen. Er blijft een groot aantal mensen achter. Het is al bijna half tien en stikdonker als we bij de tent zijn. Snel plassen en tandenpoetsen voor de meisjes en het bed in. Nu maar gelijk met een joggingbroek aan en een warm vest bij de hand. Peter en Karin zitten weer knus voor de tent. Er lopen zeer weinig beren langs, helaas alleen nog maar zeer druk pratende campinggasten.